letland

Vandaag gaan we de breedste waterval van Europa bekijken. We rijden nog een stuk door Litouwen en net over de grens met Letland wacht ons toch wel een verrassing. Van een prima weg belanden we ineens op een verharde zandweg. Dat zou op zich zelf niet zo erg zijn als de weg maar geen ribbels had gehad. Het leek alsof we over een wasbord moesten rijden en dat 25 km lang. 

 Maar we hebben het overleefd. Het bier is wat schuimiger geworden! We zien onderweg een bijna vlak landschap met veel landbouw. Letland is erg dun bevolkt. Het heeft ongeveer 2,5 mln inwoners en daarvan wonen er al bijna 1 mln mensen in Riga. Twee havensteden, Ventspils en Liepaja hebben ook veel inwoners en de overige mensen wonen verspreid door het land. Ook hier weer treurig uitziende huizen (vooral verveloos en voorzien van zo’n grijs dak) maar ook grote huizen met veel tuin er om heen. De mensen houden hier wel van bloemen want die zien we veel.

In Kuldiga worden we door een aardige Let naar de “Ventas Rumba” geloodst. De stad wordt flink opgeknapt, veel wegen zijn afgesloten en er is ook nog een richting verkeer. De Let rijdt in zijn auto voor ons uit, dat is wel heel vriendelijk. Als dank geeft Wim hem een flesje Rochefort 8 en daar is hij heel blij mee. Een bier met een alcoholpercentage van meer dan 9 % had hij nog nooit gezien. Nu maar hopen dat het hem ook smaakt.

De Ventas Rumba is met zijn 110 meter de breedste waterval van Europa. Er wordt zelfs gezwommen terwijl het water toch niet zo warm is. De oude 19^e-eeuwse brug is met Europees geld gerestaureerd. Het ziet er allemaal gezellig uit.

We rijden nog 15 km verder naar een camping met een prachtig uitzicht op een meer. Er worden enkele huisjes verhuurd maar wij zijn de enige kampeerders met een zee van ruimte om ons heen. We genieten nog lang van het zonnetje. 

Siauliai is vooral bekend om de kruisheuvel, Kryziu kalnas. Het is al eeuwen een pelgrimsoord. Gelovigen uit de hele wereld trekken er naar toe om hun eigen kruis bij de duizenden te zetten die er al staan. De Sovjets hebben de heuvel tot drie maal toe met bulldozers met de grond gelijk gemaakt, voor het eerst in 1960, maar steeds kwamen er weer mensen met kruisen en werd de berg weer vol gezet met kruisen. Aan het eind van de tachtiger jaren begonnen de Baltische staten zich tegelijkertijd te verzetten tegen de Russische overheersing. Uiteindelijk hebben de Sovjets, in 1991,  onder grote druk van de internationale gemeenschap het land verlaten en werd Litouwen een republiek met Vytautas Landsbergis als eerste president.
In 1993 heeft paus Johannes Paulus 2 een bezoek gebracht aan de kruisheuvel. De paus heeft er mede voor gezorgd dat er een klooster voor Litouwse novicen ten noorden van de heuvel is gebouwd.
Wij op de fiets naar de kruisheuvel. Er staan ontelbaar vele kruisen omhangen met rozenkransen of voorzien van metalen plaatjes met namen van overledenen of van organisaties die naar dit pelgrimsoord zijn gekomen. Overigens staan op gepaste afstand een aantal kramen waar je kruisen in alle maten kunt kopen.

 Na dit bezoek zijn we naar de stad Siauliai gefietst. In de stad aangekomen begon het te regenen. Jammer, maar dat heeft ons niet weerhouden om dan maar te voet naar het kattenmuseum te gaan!
Het is een verzameling prenten, bekers, schilderijen, foto's, knuffels enz. allemaal met poesen als onderwerp. Het is als hobby begonnen door natuurlijk een vrouw, die haar verzameling over heeft gedragen aan het museum.

Na het bewonderen van alles ( hier had Veerle wel van genoten) kwam een levend exemplaar ons gezelschap houden. Toen we weer weg wilden gaan werd ons verteld dat ze nog meer dieren in huis hadden. Vervolgens kregen we een uitgebreide rondleiding door een jonge knul, die ons in goed Engels alles vertelde over de dieren. Er was een albino python, nog andere slangen, een leguaan, een aapje, twee alligators (klein soort maar uiterst gevaarlijk), marmotten, hamsters, chinchilla's, papegaaien, een gekko en verschillende soorten torren. Sommige dieren werden uit hun kooi gehaald en mochten geaaid worden.

 Bij de torren ging mij dat iets te ver. De meeste dieren zijn gekomen van particulieren die iets aanschaffen en er dan toch weer van af willen, eigenlijk zielig. Al met al wel heel bijzonder.
Er restte ons nog een fietstocht naar de camping, gelukkig was het weer droog.

We verlaten Vente en gaan op weg naar het Noorden. De wegen zijn goed. We rijden via Klaipeda naar Kretinga. Er is overal veel te zien maar we kiezen voor het bezoeken van de wintertuin in Kretinga. De wintertuin hoort bij het voormalige landhuis van graaf Tiskevicius.

 In het landhuis is ook een museum ondergebracht. We zien daar persoonlijke bezittingen van de graaf en zijn familie evenals een grote collectie ambachtelijk werk. Er hangt een enorm schilderij van een gevecht tussen soldaten. Uit het kaartje dat erbij hing konden wij niets opmaken en navraag bij de suppoost leverde niets op. Wel vreemd dat iemand die de hele dag naar het schilderij kan kijken uiteindelijk niet weet welke slag daarop is afgebeeld en deze suppoost sprak keurig Engels dus daar lag het niet aan.

In de kelder zijn archeologische vondsten tentoongesteld zoals gespen enz.
De wintertuin zag er mooi uit maar de tuin was kleiner dan wij gedacht hadden. Het zag er wel keurig verzorgd uit maar met vrijwilligers die zelfs de bladeren afstoffen kan dat ook niet anders. De wintertuin diende ook als chique eetgelegenheid.  Rondom het landhuis is een groot park met veel bloemen. Alles zag er goed uit, jammer dat ze een oerlelijk gebouw naast het landhuis hebben gezet.
In Kretinga is ook een franciscanenklooster met kerk en zelfs een grot met een beeld van Maria (nagemaakt naar het voorbeeld van Lourdes). Verder een oude en nieuwe begraafplaats waar we zagen dat iemand de grafsteen van een bekende (?) aan het afsoppen was. Hoe schoon kun je zijn. Overigens is alles schoon in heel Litouwen, geen papier of sigaretten peuken of kauwgom op de grond. We zien wel overal borden met daarop het logo van de Europese unie. De EU draagt financieel bij om allerlei gebouwen op te knappen.
We vervolgen de reis naar Siauliai en zoeken daar de camping op.
De camping ziet er eenvoudig maar gezellig uit. Rondom de camping is de moestuin van de eigenaren. We kunnen vers geplukte aardbeien kopen en we mogen zoveel kruiden plukken als we nodig hebben. De hele familie woont bij elkaar en werkt met elkaar. Opa, oma, dochter, kleindochter, schoonzoon en achterkleinkind.

De camping

We moeten vroeg op vanmorgen want de boot naar Nida vertrekt om negen uur. De boot is bijna helemaal vol en er gaan 7 fietsen mee. De overtocht duurt 5 kwartier.

  Naarmate we dichter bij het schiereiland komen wordt het zonniger. Voor ons zit een jong gezin met een meisje van zo'n 3 a 4 jaar. In het begin vindt ze het wiebelen van de boot leuk maar naarmate de tocht vordert kijkt ze moeilijker en op een gegeven moment moet ze overgeven. Het laatste half uur heeft ze het niet breed.
Aangekomen in Nida zien we een zonnig en modern havenplaatsje met vele terrassen en winkeltjes.  Na een kop koffie gaan we op de fiets eerst richting zuiden naar een 50 m hoog duin. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over de Kurische Nehrung. Veel zuidelijker kunnen we niet want dat hoort bij Kaliningrad (Rusland).

We fietsen nu richting noorden langs de kust. Het dorp bezit aardige huisjes. Er is veel houtsnijkunst te zien.
Via een bebost duingebied komen we aan in het noordelijker gelegen Preila. Hier nemen we een lunch in een restaurantje aan de zee. We nemen allebei vissoep, Nel een salade met gerookte vis en Wim een hapje met gebakken vis. We waren niet ondersteboven van de maaltijd.
Terug naar Nida waar we een bijzondere begraafplaats hebben bekeken. De mensen worden hier begraven met het grafkruis aan de voeten. Op de dag van wederopstanding "moet je je toch ergens aan kunnen optrekken"! De grafkruisen van de mannen zijn gemaakt van mannelijk hout: eik, beuk en berk, en van vrouwen van vrouwelijk hout: linde en den. De vorm van de kruisen verschilt ook: bij mannen vaak paardenhoofden en bij vrouwen vogels zoals de koekoek.

We duiken nog even in de plaatselijke bibliotheek om te kunnen internetten en dan is het alweer tijd voor de terugtocht. Het meisje dat op de heenweg zo misselijk was is er niet. Ze is met haar moeder met de bus teruggereisd, vertelde haar vader.
Terug op de camping trakteren we ons nog op een heerlijke maaltijd in het restaurant.

prijsvraag 3, een makkelijke.
Je ziet op de foto de aanduiding voor een wc. Met daaronder twee tekens, een driehoek en een rondje. Welke van deze twee tekens staat op de toiletdeur voor mannen?

De campingbeheerder probeert ons over te halen om nog een nacht te blijven maar daar gaan we niet op in. We zetten koers naar Vente, een plaatsje vlak aan de kust pal tegen de Russische grens van de enclave Kaliningrad . Het grootste deel van de route rijden we langs de rivier de Nemunas. De reis gaat via Jurbarkas naar Smalininka. Vanaf deze plaats loopt de weg verder van de rivier af. Onderweg zien we heuse dorpjes maar soms staan er niet meer dan drie huizen bij elkaar. De huizen zijn meestal van hout en  ze zien er wat verveloos uit. Bedenk dan de daken van een soort grijze eternietsplaten zijn gemaakt dan kun je je voorstellen dat alles niet even fleurig oogt. Toch zien we ook vrolijk gekleurde huizen en ook hele grote huizen. Ook hier is er dus verschil in rijkdom.

We rijden richting Pagegiai. Hier zou een veld moeten zijn met duizenden kuilen. Deze kuilen zijn door krijgsgevangenen in een Duits concentratiekamp gegraven als enige beschutting tegen de kou. Er blijken hier 10.000 mensen te zijn omgekomen. De verwijzing naar dit kamp hebben we niet kunnen vinden. Op een enkel woord na zegt het Litouws ons niets.
We rijden verder naar Macikai vlak bij Silute. In dat dorp moet een voormalig cellenblok van de KGB voor dissidenten te bezoeken zijn. Ook in dit dorp is de verwijzing naar bezienswaardigheden niet aanwezig. We blijven zoeken. Wim vraagt uiteindelijk aan een paar mensen die buiten staan te roken (waarschijnlijk mensen van een soort sociale werkplaats) de weg naar het kamp. Na heel veel pogingen krijgt een man gezegd dat we weer terug naar het kruispunt moeten. Daar aangekomen ontdekken we een bordje op een barak maar de barak is gesloten.

Blijven lachen en gewoon verder rijden. Tot nu toe was de weg redelijk goed maar het laatste stuk naar Vente zit vol verrassingen in de vorm van kuilen enz. Toch is de weg lang niet zo slecht als die we in Polen hebben meegemaakt.
Vente ligt aan een baai, de Kursiu Marios.  Er is nog voldoende plaats op de camping. We hebben mazzel want de volgende dag kunnen we met de boot mee naar de smalle landtong Neringa aan de overkant van de baai. Ook de fietsen kunnen mee. De landtong is uniek in zijn soort en staat op de lijst van Unesco erfgoed.
's Middags fietsen we nog even naar de uiterste punt van Vente. De vuurtoren is al 150 jaar oud.  Er hangen grote netten waarmee vogels gevangen worden om ze te voorzien van een merkteken.. Na terugkomst van onze fietstocht is de camping aardig volgelopen. Het zijn bijna allemaal Duitsers die hier staan. Dat was te verwachten want aan de kust zijn altijd Duitsers en ....dit is voormalig Pruisisch Duits gebied voordat de Russen er zaten.
Als we terug zijn begint het te regenen en niet zo'n beetje ook. Er komt onweer bij en de regen houdt aan tot middernacht.

Het is weer mooi weer. De temperatuur zal vandaag weer tot boven de 30 graden stijgen.
We starten vroeg en rijden richting Litouwen na eerst onszelf voorzien te hebben van een volle tank en voedsel.
De eerste stad in Litouwen die we aandoen is Kaunas. Anderhalf eeuw geleden was dit (tijdelijk) de hoofdstad van Litouwen toen Polen Vilnius en het zuidelijke deel van Litouwen nog bezat (bezette). Die tijdelijke status (die tot 1918 heeft geduurd, toen kwamen de Russen) heeft de stad geen windeieren gelegd want er is daardoor een enorm aantal overheidsgebouwen in die stad gekomen. Als wij er aankomen lijkt de stad uitgestorven. Er lopen wel wat mensen rond maar er is totaal geen bedrijvigheid. Oorzaak: 23 juni is het nationale zomerfeest. Er wordt dan uitbundig gefeest en 24 juni is om de roes uit te slapen zullen we maar zeggen. Een vrije dag dus.

 We kijken wat rond op het marktplein en in de hoofdstraat Vilnaes gatve. Het valt ons op dat we van de taal niet veel begrijpen. Er is nauwelijks een link met onze Germaanse of de Slavische taal. Dat kan nog leuk worden.
We zien ook hier op korte afstand van elkaar vele kerken en een klooster En in elke kerk ziin wel mensen aan het bidden. Toch bijzonder in zo'n voormalig door communisten geregeerd land die als vervolg op de Poolse bezetting hebben geprobeerd om de Litouwse identiteit volledig de kop in te drukken. Zelfs de eigen taal mocht niet meer worden gebruikt, alleen op het platteland kon deze zich handhaven.
Na zo'n 2 uur in de stad rondgezworven te hebben reden we verder naar de volgende overnachtingsplek, Siline. Een plaatsje aan de rivier Nemunas vlakbij Jurbarkas. De camping ziet er schitterend uit maar is heel stil. Naast ons arriveert er alleen nog een stel Finnen.
De campingbaas is uiterst vriendelijk en zit duidelijk om een praatje verlegen. Hij verteld honderduit over de accommodaties op de camping die hij zelf allemaal heeft gemaakt. Het ziet er echt allemaal prachtig uit en het is jammer voor hem dat er nu nog maar zo weinig bezoek is.
We gaan nog even bij de rivier kijken. Het water is lekker en Nelly besluit om een bad te nemen.

We worden weer vroeg wakker, het is al lekker warm.

We verbazen ons over het aantal bezoekers voor de kerk. Waar ze vandaan komen weten we niet want in de omgeving wonen niet veel mensen.  Het katholieke geloof blijkt belangrijk te zijn voor de Polen.

We maken een fietstocht door het gebied. Ondanks het feit dat het een natuurpark is mogen er wel huizen gebouwd worden. De huizen hebben de beschikking over een flinke lap grond. Onderweg zien we ook  ooievaarsnesten met jongen.

 ’s Middags willen we een roeiboot of kano huren om over het meer te varen. Maar helaas komen er donkere wolken opzetten. Na anderhalve week goed weer krijgen we weer regen.

Wim aan de laptop

We gaan ons reisplan wijzigen. Morgen gaan we wel naar Litouwen maar in plaats van naar de oostkant te gaan nemen we eerst richting west naar de kust. We draaien de route door de Baltische Staten dus om.

Wim hoort van een Duitse camperaar enthousiaste verhalen over de Baltische staten. Na het verhaal van de Belgen op vrijdag  klinkt dit toch weer heel anders.