We verlaten vandaag Litouwen. We genieten nog even van de vele prachtige meren in het gebied. De reis gaat van Trakai naar Marijampole en verder naar Kalvarija. Bij de grens tussen Lithouwen en Polen is het erg rustig. Onderweg hebben we wel veel vrachtwagens op parkeerplaatsen zien staan maar bij de grensovergang is het heel rustig. Bij de grensovergang springt de klok van de Tom Tom weer een uur terug. Eindelijk zitten we weer in dezelfde tijd als in West-Europa.  Via Suwalki en Olecko rijden we naar het merengebied, de Mazuren. Wij gaan op zoek naar een camperplaats in Gizycko. Er moeten 2 camperplaatsen zijn maar bij de eerste kunnen we niet komen vanwege de hoogte en het gewicht van de camper. De tweede ligt aan de jachthaven, eigenlijk een leuke plaats, ware het niet dat er een zeer grote kermis vlak bij was. Tel daarbij op dat er ook nog een spoorlijn naast liep. Zoveel verschillende geluiden wilden wij onze oren niet aandoen. Op naar een camping die aan het begin van de stad ligt, ook aan het meer.

Op deze camping is het gezellig druk. Het zijn voor 99 % Polen die hier vakantie vieren of een weekeinde van het mooie weer genieten. We moeten wel even wennen aan de warmte. De laatste dagen hebben wij niet zo’n warmte meegemaakt. Na onze installatie gaan we in het meer zwemmen. Heerlijk water om op te frissen. We gaan de rest van de dag heerlijk luieren. ’s Avonds is het al om half tien donker, dat is weer wennen.

We zien met genoegen de groep Duitsers met de grote campers vertrekken.  Zij gaan naar Vilnius. Zo’n georganiseerde reis is voor sommige mensen een uitkomst maar voor de andere kampeerders wel een overval, zeker als het om hele grote campers gaat. Na hun vertrek zien we eigenlijk pas hoe leuk de camping is.

We kunnen vandaag via de receptie van de camping een afspraak maken dat wij hier met een rondvaartboot opgehaald worden en bij het kasteel van Trakai afgezet worden. We hoeven dus niet te fietsen. We genieten van de tocht over het water. 

 Het kasteel ligt op een eiland in het Galvemeer. Galve betekent “hoofd”. Volgens een overlevering zou het bevroren meer in de lente niet ontdooien tenzij de hoofden van de vijanden van de groothertog op het ijs waren gegooid. Het kasteel is een van de grootste bezienswaardigheden van Litouwen. Trakai is tot 1323  de hoofdstad van Litouwen geweest. De vijf verdiepingen hoge versterking van rode baksteen is door Vytautas gebouwd en wordt al sinds 1952 gerestaureerd. In het Traku pilies muziejus (kasteelmuseum), ondergebracht in de vertrekken rond de binnenplaats, zien we naast historische vondsten ook veel voorwerpen die een indruk geven van de pracht en praal van het groothertogdom Litouwen, dat zich toen uitstrekte van de Oostzee tot de Zwarte zee. Ook zijn er antieke meubels te zien van adellijke families uit latere eeuwen. In het eigenlijke kasteel zijn harnassen te bewonderen. De troonzaal, waar iedere buitenlandse vorst wordt ontvangen, wordt ook gebruikt als muziektempel.

 Vytautas had in de 14^e eeuw Tartaren uit de Krim als lijfwachten. Deze mensen hebben zich gevestigd rondom het kasteel. De afstammelingen van deze lijfwachten, de Karaites, een Turkse ethnische groep, wonen hier nog steeds. Hun godsdienst is een fundamentalistisch soort judaisme, een Joodse sekte. Na ons bezoek aan het kasteel slenteren we langs het meer. Bij een lokaal gebrouwen biertje

 nemen we ook een typische Karaite snack: stukjes brood rijkelijk gedoopt in olie met knoflook en gebakken in de pan, wat kaas en pinda’s.  ’s Avonds worden we door de rondvaartboot weer keurig bij de camping afgezet. Hoeveel service wil je hebben.

De komende twee dagen gaan we Trakai verkennen. Vanaf Vilnius naar Trakai is het maar 30 km. We zijn dus zo op de camping die net als Trakai aan het meer Galve ligt maar dan aan de overkant.  Als we onze plaats gaan opzoeken krijgen we de schrik van ons leven. Er staat een groep Duitsers met hele grote “Concorde” campers. Het zijn wel 16 campers, nagenoeg identiek, formaat stadsbus, kosten zeg maar 2 ton! De Duitsers zijn nadrukkelijk aanwezig. Zij blijken net voor ons aangekomen te zijn en ze beginnen met een glas champagne ter begroeting. Gelukkig gaat de groep ’s middags een georganiseerde tocht maken zodat het op de camping weer wat rustiger wordt.

Er zijn inmiddels meer kampeerders in verschillende voertuigen gearriveerd, het is aardig druk op de camping. Wij stappen ’s middags op de fiets en we gaan naar het dorp Trakai, ongeveer 7 km verder. We fietsen door het plaatsje en bekijken de huizen.  Langs de waterkant zijn gezellige terrassen, restaurants en veel souvenirwinkels.

 Er zijn roeibootjes te huur maar ook waterfietsen en zeilbootjes. Wij halen wat informatie bij het toeristenbureau en we halen wat boodschappen in de supermarkt. Hierna keren we huiswaarts om de rest van de dag een beetje te luieren. Gelukkig is het weer droog en dus kan de barbecue weer tevoorschijn komen.

Ons eerste doel voor vandaag is een bezoek aan het voormalige KGB cellencomplex. In verschillende ruimtes zijn foto’s, documenten, kleding en gebruiksvoorwerpen te zien. We lezen de bijgevoegde teksten. Er wordt voornamelijk verteld over het verzet van de inwoners van Litouwen tegen de bezetters. Eerst waren dat de Russen, vervolgens de Nazi’s en daarna weer de Russen. Het verzet werd gepleegd door partizanen. Deze partizanen hadden geen gebrek aan wapens want die waren nog aanwezig  van het vroegere leger, maar munitie was wel een probleem. De partizanen hadden niet de illusie dat ze de strijd konden winnen maar ze wilden vooral de rest van de wereld laten zien dat ze het niet eens waren met de bezetting. Veel inwoners van Litouwen zijn gedeporteerd naar Rusland om daar te werk gesteld te worden in strafkampen. Veel van de verhalen herkenden we uit ons bezoek aan het verzetsmuseum in Riga. De partizanen hebben vooral opgeschreven welke mensen gedood waren en welke bezittingen geconfisqueerd waren. Het is geen verhaal om vrolijk van te worden. In de kelder van het gebouw konden we de cellen bekijken. Daar hebben zich afgrijselijke zaken afgespeeld. We konden ook de kamer waar de executies plaatsvonden bekijken.

 Na de kennismaking met dit complex wordt het tijd voor iets leukers. We gaan op weg naar de binnenstad. We nemen een typisch Litouws broodje. Een langwerpig, rond broodje van dun deeg,  gevuld met kip, kruiden, champignons en bacon.

Na deze lichte maaltijd fietsen we weer verder nu richting kathedraal. De kathedraal is een imposant gebouw maar van binnen zijn er wel veel schilderijen te zien maar verder geen pracht en praal. Buiten op het plein zien we een standbeeld van groothertog Gediminas, de stichter van Vilnius.

We gaan de kasteelheuvel op om naar de toren en naar de omgeving te kijken. Het is een hele klim naar boven. We hebben een prachtig zicht op de stad, zowel het oude als het nieuwe deel. Gediminas heeft op het punt waar de rivier de Vilnia uitmondt in de  rivier de Neris een fort gebouwd. Volgens de legende droomde Geriminas van een ijzeren wolf die op de heuvel naar de maan zat te huilen. Hij zag daarin een aanwijzing om op de heuvel een fort te bouwen.

De winters in Vilnius moeten wel heel koud zijn. Lantarenpalen en bomen worden hier zelfs voorzien van een wollen hemd(rok?)!

Na de afdaling gaan we op zoek naar de wijk Uzipis maar eerst bezoeken we de St. Annakerk en de Bernadinekerk.

De wijk Uzipis, ook wel “Montmartre van Vilnius”, ligt net buiten de binnenstad. De bewoners van deze wijk hebben voor de grap de onafhankelijkheid van de wijk uitgeroepen, jaren geleden op 1 april. Ieder jaar worden er op 1 april grensposten opgezet waar nepagenten paspoorten controleren. De bewoners hebben zelfs een  eigen, hilarische, grondwet verzonnen.

Na dit bezoek gingen we op weg naar een overdekte markt waar ook een “vlooienmarkt” zou zijn. We worden onderweg overvallen door een fikse regenbui.  Helaas was de overdekte markt net gesloten toen wij aankwamen. Jammer. Nu maar weer op de fiets richting raadhuisplein voor een biertje. Hierna rijden we weer richting camping. Gelukkig blijft het nu droog. We hebben al genoeg plensbuien gehad. In totaal hebben we toch zo’n 20 km gefietst.

We verlaten "appel eiland" in de regen. Voordat we de stad Vilnius gaan bekijken willen we naar het geografische middelpunt van Europa. Wel grappig als je bedenkt dat het geografische middelpunt van Europa zo ver van ons vandaan ligt. Naar het oosten toe is er dus veel meer land (Rusland) dan wij ons realiseren.
Eerst bezoeken we een meetpunt behorende tot de geodetische boog van Struve. Deze boog  strekt zich uit van Hammerfest in Noorwegen tot aan de Zwarte Zee. De boog beslaat een lengte van 2820 km en loopt door tien verschillende landen. Door middel van de meetpunten op de boog kan nauwkeurig de grootte en de vorm van de aarde worden berekend door middel van driehoeksmeting. Op het pad naar het meetpunt toe komen we heel veel slakken tegen die lijken op escargot slakken.

 We volgen de borden naar het Europos Parkas. Dat hebben we geweten. Het eerste deel van de weg was nog goed maar daarna moeten we over zo'n verschrikkelijk slechte weg dat we spijt kregen van de beslissing om het park te bezoeken. De camper heeft het weer overleefd.

Komen we eindelijk bij de parkeerplaats zien we daar een auto uit Litouwen staan maar ook een Nederlandse camper. Na ons draait nog een auto het parkeerterrein op, ja hoor, weer een Nederlander. We kopen onze kaartjes en moeten tegelijkertijd betalen voor de parkeerplaats en voor het nemen van foto's in het park! Als je bedenkt dat we gewapend met de paraplu op stap moeten terwijl het constant blijft miezeren is het misschien te begrijpen dat wij niet vrolijk werden.
Het Europos Parkas is in 1991 op initiatief van een Litouwse beeldhouwer, Gintaras Karosas, gevormd. Het is een artistieke bijdrage aan het geografische middelpunt van Europa. Het park beslaat 55 hectaren met 100 kunstwerken(?) gemaakt door kunstenaars uit 33 landen. Enkele kunstwerken vallen bij ons in de smaak. De stoel met bad ziet er leuk uit maar niet zo mooi meer als op de affiches. Er zijn ook werken van Nederlandse kunstenaars. Het geografische middelpunt van Europa, een werk van Gintaras Karosas, nemen we zeker op de foto. Er staat bij dat de afstand naar Amsterdam 1357 km is. Veel kunstwerken worden door ons niet als zodanig herkend.

We bekorten de route en zoeken de camper weer op. Dit was een duur en tegenvallend uitje.
Op naar Vilnius. We gaan op de city camping staan. Ondanks de druilerige regen stappen we toch op de fiets richting het oude centrum. Na een keer schuilen onderweg komen we na 6 km fietsen toch aan bij het oude centrum. We bekijken al enkele kerken zoals een Russisch orthodoxe kerk maar de kerken hier zien er niet zo rijk versierd uit. Er zijn hier weer zoveel kerken dat we keuzes maken. De stad oogt niet zo gezellig als Riga of Tallinn maar dat kan ook met het weer te maken hebben. Een afsluitend bezoek aan een chinees restaurant brengt ons humeur weer op peil. We komen net op tijd bij de camper voor er weer een bui losbarst.

Vandaag is maandag, wasdag! We doen niet veel, internet werkt nog steeds niet en het regent bij tijd en wijle flink. Zo schijnt de zon, zo plenst het. Ach zo'n dagje moet ook kunnen.

We doen het rustig aan. Onze volgende stop is “appleisland”, maar 90 km verderop. Dit heeft niets met een computermerk te maken maar met een Nederlander die teveel geld had en het heeft geïnvesteerd in een camping, die hij heeft laten aanleggen op een eilandje in een meer waarop vroeger een appelboomgaard was. Zo simpel is dat.

De weg ernaartoe is stukken beter dan we gewend waren in Letland. Litouwen heeft wat dat aangaat de zaken beter op orde.

De camping ziet er prima uit. Prachtige plaatsen met bij elke plek water toevoer, vuilwater afvoer en elektriciteit. Wat een luxe! Bovendien een restaurant, prima speelgelegenheid voor kinderen, een strandje, bootverhuur etc. Er blijkt ook een groep GO spelers te zijn vanwege een GO-toernooi dat hier is georganiseerd. In de zaal boven het restaurant zitten zo’n 50 spelers met rode hoofden, in alle stilte, net als bij de schaakclub waar ik vroeger bij zat, hun witte of zwarte fiches neer te leggen. In een grote tent een eindje verderop wordt het GO-spel wat speelser uitgevoerd en is aan een bord met 54x54 velden (en dat is enorm groot, het bord meet ongeveer 1,20mx 1,20m!) door meerdere spelers tegelijkertijd het GO spel bedreven. Blijkbaar kan dat ook.

Jammer is dat door een storm gisteren de elektronische communicatie met de buitenwereld  is verbroken. Dus niet betalen met creditcard en geen internet. Misschien is maandag alles weer op orde.

’s Avonds bezoeken we het restaurant. Het voorafje was redelijk, tonijnsalade en carpaccio, maar de hoofdmaaltijd valt wat tegen. En, wie schets onze verbazing, na het eerste glas wijn was de huiswijn op!

Het begint opnieuw te regenen.