Ons eerste doel voor vandaag is een bezoek aan het voormalige KGB cellencomplex. In verschillende ruimtes zijn foto’s, documenten, kleding en gebruiksvoorwerpen te zien. We lezen de bijgevoegde teksten. Er wordt voornamelijk verteld over het verzet van de inwoners van Litouwen tegen de bezetters. Eerst waren dat de Russen, vervolgens de Nazi’s en daarna weer de Russen. Het verzet werd gepleegd door partizanen. Deze partizanen hadden geen gebrek aan wapens want die waren nog aanwezig  van het vroegere leger, maar munitie was wel een probleem. De partizanen hadden niet de illusie dat ze de strijd konden winnen maar ze wilden vooral de rest van de wereld laten zien dat ze het niet eens waren met de bezetting. Veel inwoners van Litouwen zijn gedeporteerd naar Rusland om daar te werk gesteld te worden in strafkampen. Veel van de verhalen herkenden we uit ons bezoek aan het verzetsmuseum in Riga. De partizanen hebben vooral opgeschreven welke mensen gedood waren en welke bezittingen geconfisqueerd waren. Het is geen verhaal om vrolijk van te worden. In de kelder van het gebouw konden we de cellen bekijken. Daar hebben zich afgrijselijke zaken afgespeeld. We konden ook de kamer waar de executies plaatsvonden bekijken.

 Na de kennismaking met dit complex wordt het tijd voor iets leukers. We gaan op weg naar de binnenstad. We nemen een typisch Litouws broodje. Een langwerpig, rond broodje van dun deeg,  gevuld met kip, kruiden, champignons en bacon.

Na deze lichte maaltijd fietsen we weer verder nu richting kathedraal. De kathedraal is een imposant gebouw maar van binnen zijn er wel veel schilderijen te zien maar verder geen pracht en praal. Buiten op het plein zien we een standbeeld van groothertog Gediminas, de stichter van Vilnius.

We gaan de kasteelheuvel op om naar de toren en naar de omgeving te kijken. Het is een hele klim naar boven. We hebben een prachtig zicht op de stad, zowel het oude als het nieuwe deel. Gediminas heeft op het punt waar de rivier de Vilnia uitmondt in de  rivier de Neris een fort gebouwd. Volgens de legende droomde Geriminas van een ijzeren wolf die op de heuvel naar de maan zat te huilen. Hij zag daarin een aanwijzing om op de heuvel een fort te bouwen.

De winters in Vilnius moeten wel heel koud zijn. Lantarenpalen en bomen worden hier zelfs voorzien van een wollen hemd(rok?)!

Na de afdaling gaan we op zoek naar de wijk Uzipis maar eerst bezoeken we de St. Annakerk en de Bernadinekerk.

De wijk Uzipis, ook wel “Montmartre van Vilnius”, ligt net buiten de binnenstad. De bewoners van deze wijk hebben voor de grap de onafhankelijkheid van de wijk uitgeroepen, jaren geleden op 1 april. Ieder jaar worden er op 1 april grensposten opgezet waar nepagenten paspoorten controleren. De bewoners hebben zelfs een  eigen, hilarische, grondwet verzonnen.

Na dit bezoek gingen we op weg naar een overdekte markt waar ook een “vlooienmarkt” zou zijn. We worden onderweg overvallen door een fikse regenbui.  Helaas was de overdekte markt net gesloten toen wij aankwamen. Jammer. Nu maar weer op de fiets richting raadhuisplein voor een biertje. Hierna rijden we weer richting camping. Gelukkig blijft het nu droog. We hebben al genoeg plensbuien gehad. In totaal hebben we toch zo’n 20 km gefietst.