West Letland

Vandaag maken we een tour naar de golf van Riga. We rijden via Kuldiga, Renda, Sabile, Stende, Talsu, Roja, Kolka naar Liepene vlak bij Ventspils.

Voor Sabile zien we een bord met daarop Abavas Rumba. Abava is een rivier. We begrijpen nu dat rumba waterval betekent. Dat gaan we maar eens bekijken. Bij de waterval is een omgeving gemaakt waar veel mensen kunnen recreëren, maar vandaag zijn er alleen twee vissers. De waterval op zich stelt niet veel voor.

We rijden door naar Sabile. We zoeken de informatie bij de “I”. Deze informatie is gehuisvest in het gemeentehuis maar de persoon die ons iets zou kunnen vertellen is er niet. De taal is een groot probleem voor de mensen die wel aanwezig zijn. We nemen een plattegrond van het dorpje mee en gaan weer naar buiten.  In de omgeving moeten veel Roma’s wonen en dat zien we. Het dorp heeft tevens de meest noordelijke wijngaarden van Europa. Wim probeert de mensen in de wijngaard  duidelijk te maken dat wij wel een fles wijn willen kopen. Grote hilariteit want er is geen wijn te koop.

 Wel wordt een zoon gebeld die Duits kan spreken. Moeder moet van zoonlief ons uitleggen hoe we bij haar huis moeten komen om daar de wijn te kopen en ze vertelt ook dat de wijn 10 lats kost, dat is ongeveer € 14,-- . We zien er maar vanaf.

We gaan op zoek naar de een van de weinige bewaard gebleven synagoge uit de regio. We vinden de synagoge maar hij is afgesloten, jammer. Wel lopen we tegen een leuke poppen verzameling aan. Het zijn poppen gemaakt van stro en voorzien van allerlei kleding en voorwerpen.

 We rijden weer verder en we zien ook hier een groot verschil tussen arm en rijk.

Vanaf Roja rijden we langs de Golf van Riga naar Kolka.  Helaas staat er een flinke rij bomen tussen de weg en de Golf zodat we het water niet kunnen zien.

Bij Kolka lopen we naar de uiterste punt van het land. Je moet daar de stroming van de Golf van Riga  en de stroming van de Oostzee bij elkaar zien komen. We maken er foto’s van maar erg duidelijk  is het niet. Wel zien we bij het strand romantische hutjes in de vorm van een ton, met spiegelglas naar de Oostzee gericht, die te huur zijn.

 Vroeger was dit militair gebied en hielden de Russen op dit strand de wacht. Het hele gebied is nu een nationaal park.

Nabite

Vandaag blijven we lekker lui op de camping. We proberen om het meer te lopen maar dat lukt niet. Het is op sommige plaatsen toch moerassig

. We zien wel een stel oude huisjes die vroeger verhuurd werden. In 2010 is er door de ijsgang in de rivier de Venta een deel van de camping ondergelopen. Wij denken dat het deel waar wij nu op zitten in gebruik is genomen na 2010. Er zijn in ieder geval nieuwe huisjes en een deel van de voorzieningen moet nog afgebouwd worden. ’s Avonds komt er warempel een Ier met zijn camper.

letland

Vandaag gaan we de breedste waterval van Europa bekijken. We rijden nog een stuk door Litouwen en net over de grens met Letland wacht ons toch wel een verrassing. Van een prima weg belanden we ineens op een verharde zandweg. Dat zou op zich zelf niet zo erg zijn als de weg maar geen ribbels had gehad. Het leek alsof we over een wasbord moesten rijden en dat 25 km lang. 

 Maar we hebben het overleefd. Het bier is wat schuimiger geworden! We zien onderweg een bijna vlak landschap met veel landbouw. Letland is erg dun bevolkt. Het heeft ongeveer 2,5 mln inwoners en daarvan wonen er al bijna 1 mln mensen in Riga. Twee havensteden, Ventspils en Liepaja hebben ook veel inwoners en de overige mensen wonen verspreid door het land. Ook hier weer treurig uitziende huizen (vooral verveloos en voorzien van zo’n grijs dak) maar ook grote huizen met veel tuin er om heen. De mensen houden hier wel van bloemen want die zien we veel.

In Kuldiga worden we door een aardige Let naar de “Ventas Rumba” geloodst. De stad wordt flink opgeknapt, veel wegen zijn afgesloten en er is ook nog een richting verkeer. De Let rijdt in zijn auto voor ons uit, dat is wel heel vriendelijk. Als dank geeft Wim hem een flesje Rochefort 8 en daar is hij heel blij mee. Een bier met een alcoholpercentage van meer dan 9 % had hij nog nooit gezien. Nu maar hopen dat het hem ook smaakt.

De Ventas Rumba is met zijn 110 meter de breedste waterval van Europa. Er wordt zelfs gezwommen terwijl het water toch niet zo warm is. De oude 19^e-eeuwse brug is met Europees geld gerestaureerd. Het ziet er allemaal gezellig uit.

We rijden nog 15 km verder naar een camping met een prachtig uitzicht op een meer. Er worden enkele huisjes verhuurd maar wij zijn de enige kampeerders met een zee van ruimte om ons heen. We genieten nog lang van het zonnetje. 

Siauliai is vooral bekend om de kruisheuvel, Kryziu kalnas. Het is al eeuwen een pelgrimsoord. Gelovigen uit de hele wereld trekken er naar toe om hun eigen kruis bij de duizenden te zetten die er al staan. De Sovjets hebben de heuvel tot drie maal toe met bulldozers met de grond gelijk gemaakt, voor het eerst in 1960, maar steeds kwamen er weer mensen met kruisen en werd de berg weer vol gezet met kruisen. Aan het eind van de tachtiger jaren begonnen de Baltische staten zich tegelijkertijd te verzetten tegen de Russische overheersing. Uiteindelijk hebben de Sovjets, in 1991,  onder grote druk van de internationale gemeenschap het land verlaten en werd Litouwen een republiek met Vytautas Landsbergis als eerste president.
In 1993 heeft paus Johannes Paulus 2 een bezoek gebracht aan de kruisheuvel. De paus heeft er mede voor gezorgd dat er een klooster voor Litouwse novicen ten noorden van de heuvel is gebouwd.
Wij op de fiets naar de kruisheuvel. Er staan ontelbaar vele kruisen omhangen met rozenkransen of voorzien van metalen plaatjes met namen van overledenen of van organisaties die naar dit pelgrimsoord zijn gekomen. Overigens staan op gepaste afstand een aantal kramen waar je kruisen in alle maten kunt kopen.

 Na dit bezoek zijn we naar de stad Siauliai gefietst. In de stad aangekomen begon het te regenen. Jammer, maar dat heeft ons niet weerhouden om dan maar te voet naar het kattenmuseum te gaan!
Het is een verzameling prenten, bekers, schilderijen, foto's, knuffels enz. allemaal met poesen als onderwerp. Het is als hobby begonnen door natuurlijk een vrouw, die haar verzameling over heeft gedragen aan het museum.

Na het bewonderen van alles ( hier had Veerle wel van genoten) kwam een levend exemplaar ons gezelschap houden. Toen we weer weg wilden gaan werd ons verteld dat ze nog meer dieren in huis hadden. Vervolgens kregen we een uitgebreide rondleiding door een jonge knul, die ons in goed Engels alles vertelde over de dieren. Er was een albino python, nog andere slangen, een leguaan, een aapje, twee alligators (klein soort maar uiterst gevaarlijk), marmotten, hamsters, chinchilla's, papegaaien, een gekko en verschillende soorten torren. Sommige dieren werden uit hun kooi gehaald en mochten geaaid worden.

 Bij de torren ging mij dat iets te ver. De meeste dieren zijn gekomen van particulieren die iets aanschaffen en er dan toch weer van af willen, eigenlijk zielig. Al met al wel heel bijzonder.
Er restte ons nog een fietstocht naar de camping, gelukkig was het weer droog.

We verlaten Vente en gaan op weg naar het Noorden. De wegen zijn goed. We rijden via Klaipeda naar Kretinga. Er is overal veel te zien maar we kiezen voor het bezoeken van de wintertuin in Kretinga. De wintertuin hoort bij het voormalige landhuis van graaf Tiskevicius.

 In het landhuis is ook een museum ondergebracht. We zien daar persoonlijke bezittingen van de graaf en zijn familie evenals een grote collectie ambachtelijk werk. Er hangt een enorm schilderij van een gevecht tussen soldaten. Uit het kaartje dat erbij hing konden wij niets opmaken en navraag bij de suppoost leverde niets op. Wel vreemd dat iemand die de hele dag naar het schilderij kan kijken uiteindelijk niet weet welke slag daarop is afgebeeld en deze suppoost sprak keurig Engels dus daar lag het niet aan.

In de kelder zijn archeologische vondsten tentoongesteld zoals gespen enz.
De wintertuin zag er mooi uit maar de tuin was kleiner dan wij gedacht hadden. Het zag er wel keurig verzorgd uit maar met vrijwilligers die zelfs de bladeren afstoffen kan dat ook niet anders. De wintertuin diende ook als chique eetgelegenheid.  Rondom het landhuis is een groot park met veel bloemen. Alles zag er goed uit, jammer dat ze een oerlelijk gebouw naast het landhuis hebben gezet.
In Kretinga is ook een franciscanenklooster met kerk en zelfs een grot met een beeld van Maria (nagemaakt naar het voorbeeld van Lourdes). Verder een oude en nieuwe begraafplaats waar we zagen dat iemand de grafsteen van een bekende (?) aan het afsoppen was. Hoe schoon kun je zijn. Overigens is alles schoon in heel Litouwen, geen papier of sigaretten peuken of kauwgom op de grond. We zien wel overal borden met daarop het logo van de Europese unie. De EU draagt financieel bij om allerlei gebouwen op te knappen.
We vervolgen de reis naar Siauliai en zoeken daar de camping op.
De camping ziet er eenvoudig maar gezellig uit. Rondom de camping is de moestuin van de eigenaren. We kunnen vers geplukte aardbeien kopen en we mogen zoveel kruiden plukken als we nodig hebben. De hele familie woont bij elkaar en werkt met elkaar. Opa, oma, dochter, kleindochter, schoonzoon en achterkleinkind.

De camping

We moeten vroeg op vanmorgen want de boot naar Nida vertrekt om negen uur. De boot is bijna helemaal vol en er gaan 7 fietsen mee. De overtocht duurt 5 kwartier.

  Naarmate we dichter bij het schiereiland komen wordt het zonniger. Voor ons zit een jong gezin met een meisje van zo'n 3 a 4 jaar. In het begin vindt ze het wiebelen van de boot leuk maar naarmate de tocht vordert kijkt ze moeilijker en op een gegeven moment moet ze overgeven. Het laatste half uur heeft ze het niet breed.
Aangekomen in Nida zien we een zonnig en modern havenplaatsje met vele terrassen en winkeltjes.  Na een kop koffie gaan we op de fiets eerst richting zuiden naar een 50 m hoog duin. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over de Kurische Nehrung. Veel zuidelijker kunnen we niet want dat hoort bij Kaliningrad (Rusland).

We fietsen nu richting noorden langs de kust. Het dorp bezit aardige huisjes. Er is veel houtsnijkunst te zien.
Via een bebost duingebied komen we aan in het noordelijker gelegen Preila. Hier nemen we een lunch in een restaurantje aan de zee. We nemen allebei vissoep, Nel een salade met gerookte vis en Wim een hapje met gebakken vis. We waren niet ondersteboven van de maaltijd.
Terug naar Nida waar we een bijzondere begraafplaats hebben bekeken. De mensen worden hier begraven met het grafkruis aan de voeten. Op de dag van wederopstanding "moet je je toch ergens aan kunnen optrekken"! De grafkruisen van de mannen zijn gemaakt van mannelijk hout: eik, beuk en berk, en van vrouwen van vrouwelijk hout: linde en den. De vorm van de kruisen verschilt ook: bij mannen vaak paardenhoofden en bij vrouwen vogels zoals de koekoek.

We duiken nog even in de plaatselijke bibliotheek om te kunnen internetten en dan is het alweer tijd voor de terugtocht. Het meisje dat op de heenweg zo misselijk was is er niet. Ze is met haar moeder met de bus teruggereisd, vertelde haar vader.
Terug op de camping trakteren we ons nog op een heerlijke maaltijd in het restaurant.

prijsvraag 3, een makkelijke.
Je ziet op de foto de aanduiding voor een wc. Met daaronder twee tekens, een driehoek en een rondje. Welke van deze twee tekens staat op de toiletdeur voor mannen?

De campingbeheerder probeert ons over te halen om nog een nacht te blijven maar daar gaan we niet op in. We zetten koers naar Vente, een plaatsje vlak aan de kust pal tegen de Russische grens van de enclave Kaliningrad . Het grootste deel van de route rijden we langs de rivier de Nemunas. De reis gaat via Jurbarkas naar Smalininka. Vanaf deze plaats loopt de weg verder van de rivier af. Onderweg zien we heuse dorpjes maar soms staan er niet meer dan drie huizen bij elkaar. De huizen zijn meestal van hout en  ze zien er wat verveloos uit. Bedenk dan de daken van een soort grijze eternietsplaten zijn gemaakt dan kun je je voorstellen dat alles niet even fleurig oogt. Toch zien we ook vrolijk gekleurde huizen en ook hele grote huizen. Ook hier is er dus verschil in rijkdom.

We rijden richting Pagegiai. Hier zou een veld moeten zijn met duizenden kuilen. Deze kuilen zijn door krijgsgevangenen in een Duits concentratiekamp gegraven als enige beschutting tegen de kou. Er blijken hier 10.000 mensen te zijn omgekomen. De verwijzing naar dit kamp hebben we niet kunnen vinden. Op een enkel woord na zegt het Litouws ons niets.
We rijden verder naar Macikai vlak bij Silute. In dat dorp moet een voormalig cellenblok van de KGB voor dissidenten te bezoeken zijn. Ook in dit dorp is de verwijzing naar bezienswaardigheden niet aanwezig. We blijven zoeken. Wim vraagt uiteindelijk aan een paar mensen die buiten staan te roken (waarschijnlijk mensen van een soort sociale werkplaats) de weg naar het kamp. Na heel veel pogingen krijgt een man gezegd dat we weer terug naar het kruispunt moeten. Daar aangekomen ontdekken we een bordje op een barak maar de barak is gesloten.

Blijven lachen en gewoon verder rijden. Tot nu toe was de weg redelijk goed maar het laatste stuk naar Vente zit vol verrassingen in de vorm van kuilen enz. Toch is de weg lang niet zo slecht als die we in Polen hebben meegemaakt.
Vente ligt aan een baai, de Kursiu Marios.  Er is nog voldoende plaats op de camping. We hebben mazzel want de volgende dag kunnen we met de boot mee naar de smalle landtong Neringa aan de overkant van de baai. Ook de fietsen kunnen mee. De landtong is uniek in zijn soort en staat op de lijst van Unesco erfgoed.
's Middags fietsen we nog even naar de uiterste punt van Vente. De vuurtoren is al 150 jaar oud.  Er hangen grote netten waarmee vogels gevangen worden om ze te voorzien van een merkteken.. Na terugkomst van onze fietstocht is de camping aardig volgelopen. Het zijn bijna allemaal Duitsers die hier staan. Dat was te verwachten want aan de kust zijn altijd Duitsers en ....dit is voormalig Pruisisch Duits gebied voordat de Russen er zaten.
Als we terug zijn begint het te regenen en niet zo'n beetje ook. Er komt onweer bij en de regen houdt aan tot middernacht.

Het is weer mooi weer. De temperatuur zal vandaag weer tot boven de 30 graden stijgen.
We starten vroeg en rijden richting Litouwen na eerst onszelf voorzien te hebben van een volle tank en voedsel.
De eerste stad in Litouwen die we aandoen is Kaunas. Anderhalf eeuw geleden was dit (tijdelijk) de hoofdstad van Litouwen toen Polen Vilnius en het zuidelijke deel van Litouwen nog bezat (bezette). Die tijdelijke status (die tot 1918 heeft geduurd, toen kwamen de Russen) heeft de stad geen windeieren gelegd want er is daardoor een enorm aantal overheidsgebouwen in die stad gekomen. Als wij er aankomen lijkt de stad uitgestorven. Er lopen wel wat mensen rond maar er is totaal geen bedrijvigheid. Oorzaak: 23 juni is het nationale zomerfeest. Er wordt dan uitbundig gefeest en 24 juni is om de roes uit te slapen zullen we maar zeggen. Een vrije dag dus.

 We kijken wat rond op het marktplein en in de hoofdstraat Vilnaes gatve. Het valt ons op dat we van de taal niet veel begrijpen. Er is nauwelijks een link met onze Germaanse of de Slavische taal. Dat kan nog leuk worden.
We zien ook hier op korte afstand van elkaar vele kerken en een klooster En in elke kerk ziin wel mensen aan het bidden. Toch bijzonder in zo'n voormalig door communisten geregeerd land die als vervolg op de Poolse bezetting hebben geprobeerd om de Litouwse identiteit volledig de kop in te drukken. Zelfs de eigen taal mocht niet meer worden gebruikt, alleen op het platteland kon deze zich handhaven.
Na zo'n 2 uur in de stad rondgezworven te hebben reden we verder naar de volgende overnachtingsplek, Siline. Een plaatsje aan de rivier Nemunas vlakbij Jurbarkas. De camping ziet er schitterend uit maar is heel stil. Naast ons arriveert er alleen nog een stel Finnen.
De campingbaas is uiterst vriendelijk en zit duidelijk om een praatje verlegen. Hij verteld honderduit over de accommodaties op de camping die hij zelf allemaal heeft gemaakt. Het ziet er echt allemaal prachtig uit en het is jammer voor hem dat er nu nog maar zo weinig bezoek is.
We gaan nog even bij de rivier kijken. Het water is lekker en Nelly besluit om een bad te nemen.

We worden weer vroeg wakker, het is al lekker warm.

We verbazen ons over het aantal bezoekers voor de kerk. Waar ze vandaan komen weten we niet want in de omgeving wonen niet veel mensen.  Het katholieke geloof blijkt belangrijk te zijn voor de Polen.

We maken een fietstocht door het gebied. Ondanks het feit dat het een natuurpark is mogen er wel huizen gebouwd worden. De huizen hebben de beschikking over een flinke lap grond. Onderweg zien we ook  ooievaarsnesten met jongen.

 ’s Middags willen we een roeiboot of kano huren om over het meer te varen. Maar helaas komen er donkere wolken opzetten. Na anderhalve week goed weer krijgen we weer regen.

Wim aan de laptop

We gaan ons reisplan wijzigen. Morgen gaan we wel naar Litouwen maar in plaats van naar de oostkant te gaan nemen we eerst richting west naar de kust. We draaien de route door de Baltische Staten dus om.

Wim hoort van een Duitse camperaar enthousiaste verhalen over de Baltische staten. Na het verhaal van de Belgen op vrijdag  klinkt dit toch weer heel anders.   

Vanmorgen werden we om zeven uur gewekt door het gebeier van de klokken. Er volgde ook nog een stukje trompetmuziek, die een stukje van het Poolse volkslied speelt, ik vermoed een overblijfsel uit de oude communistentijd.
 De vogels waren al eerder aan het fluiten. De zon schijnt al uitbundig, het ziet er allemaal goed uit. We genieten hier op de camping. Het wordt gezellig druk rondom ons. Het weer is fantastisch, hier kunnen we een beetje uitrusten na de rit van de vorige dag. Ons plan om te fietsen gaat niet door vanwege een lekke band maar een van de mensen van de camping komt met een reserve band. Helaas is het niet het goede model maar de man probeert uit te leggen dat hij wel iets regelt. We wachten dus maar af.
We gaan de omgeving te voet verkennen. Toch maar even naar het kloostercomplex van de karmelietessen en de barokke kerk, gesticht in 1667. De kerk is voor een deel roze geverfd!

Alles staat hier in het teken van paus Johannes Paulus 2. Overal staan bordjes met de vermelding dat de paus op bezoek is geweest in 1993. Zelfs op een pad naar een van de meren staat de vermelding dat hij daar is geweest.
Het Wigrymeer is een van de 42 meren in het natuurpark. Het meer heeft een oppervlakte van 22 km^2 en een diepte van 73 m. Er komen veel toeristen om te kanoën, te zeilen of te zwemmen.

's Avonds komt tot onze grote verbazing de fietsenverhuurder met de goede fietsband. Wat een service! Als tegenprestatie mag hij genieten van een Westmalle Tripel.
En om negen uur worden we weer getrakteerd op het stukje trompetmuziek. Het klinkt heel stemmig.

Vandaag gaat de reis verder maar niet zoals de bedoeling was naar Warschau, of Warszawa zoals ze hier zeggen, maar verder naar het noorden, naar het Wigierski nationaal park. Wij vinden het te warm om weer in een stad te lopen en hebben voorlopig genoeg kathedralen gezien. Wij zoeken wat rust in de natuur.
We moeten wel 500 km afleggen, zo'n 10 uur rijden tenminste als de wegen goed genoeg zijn.
Van Sandowierz via Zwolen, Gora Kalwaria, Minsk Mazowiecka, Lochow, Ostrow Mazowiecka, Lomza, Grajewo, Augustow en Suwalki bereiken we de camping aan het Wigrymeer. Een deel van de reis gaat weer langs de rivier de Wisla. Richting Warschau zien we grote mooie huizen me veel grond er om heen. De mensen hier zijn zeker niet arm. We zien hier veel  land- en tuinbouw en zelf Hollandse koeien in de wei. Het Friese stamboek vee staat ook in het Poolse landschap erg mooi.
Opvallend is ook dat we door heel Polen vooral grote winkelketens van Franse afkomst zien. Carrefour, Intermarche, Auchan. Natuurlijk zijn Lidl, Kaufhaus en Mac Donalds ook goed vertegenwoordigd.
De camping ziet er prima uit met redelijke voorzieningen.
Er staan drie Belgische kampeerders die net een rondreis door de Baltische staten achter de rug hebben. We wisselen wat informatie uit. We krijgen te horen dat de wegen in Letland erg slecht kunnen zijn. We zijn benieuwd. De Belgen klinken niet allemaal even enthousiast over de reis, maar zij leggen in vier en een halve week de afstand af waar wij acht weken de tijd voor nemen.
Je kunt hier ook eten, klaargemaakt door de bazin. Omdat we moe zijn doen we dat maar. Een maaltijd bestaande uit een enorme schnitzel met champions en kaas, vergezeld  van salades en gebakken aardappelen, cake, twee glazen limonade, twee glaasjes wodka en twee glazen witte wijn. Die laatste hadden wij besteld, de andere drank was standaard! Proost!!

Prijsvraag nummer 2.
Wat is dit en wat doe je er normaal gesproken mee?

antwoord weer naar w.breeuwer@gmail.com.

(je weet: dubbelklik op foto en hij wordt vergroot weergegeven)

Ondanks de warmte, het is weer 32 graden, gaan we toch maar weer via de trappen naar het oude gedeelte van de stad. Vandaag willen we de onderaardse gang bezoeken. Bij de ingang staan veel groepen scholieren te wachten. (Naar ons idee heel braaf). Wim gaat vragen of wij met een groep mee kunnen en dat lukt. Samen met zo'n 25 leerlingen en twee docenten dalen wij af in de onderaardse gang. Het is een gang van 500 meter die uiteindelijk een diepte bereikt van 12 meter.We mogen er niet fotograferen.

De gang werd vroeger ( 15e t/m 17e eeuw)  gebruikt om handelsvoorraden op te slaan en om als startpunt te dienen bij gevechten met vijanden. Helaas spreekt ook deze Poolse gids alleen Pools. Wim vraagt aan de studenten of iemand voor ons het verhaal kan vertalen. Er biedt zich spontaan een jongen aan die in keurig Engels verslag doet. Wel leuk om dat mee te maken. Wel jammer dat de Poolse gids met een noodgang haar route loopt. Het is dat wij ons altijd inlezen voordat we ergens heengaan, anders zouden we veel missen.
Na dit bezoek gaan we op zoek naar de oude synagoge. Het enige wat we vinden is een plaquette aan  de muur. Inmiddels is het gebouw in gebruik als archief.
We komen bij de vesting (14e eeuw), later omgebouwd tot een slot en nu in gebruik als regionaal museum. Er blijkt nu een conferentie voor meteorologen te zijn. Je hebt hiervandaan een mooi uitzicht op de brug over de Wisla.

 Hierna gaan we nogmaals naar de kathedraal om nu wel foto's te nemen.
Terug op de camping krijgen we Finnen naast ons te staan. Een van hen komt eerst vragen of het hier wel veilig is (wij zijn niet de enigen met vooroordelen). 's Avonds loopt de camping aardig vol.

Vandaag rijden we van Krakau naar Sandomierz. Het is een afstand van ongeveer 160 km. We rijden bijna evenwijdig aan de Wisla. De Wisla ontspringt in het Tatra gebergte en mond uiteindelijk uit in de Golf van Gdansk. We rijden over een goede weg. De huizen langs de route zien er verzorgd uit. Veel bloemen in de tuinen. Wel heeft iedereen een hek om zijn tuin staan. Aan de rand van de hekken zien we ook zandzakken opgestapeld. Ook hier is de rivier buiten haar oevers getreden als gevolg van overvloedige regenval . Op het land zie je op laag gelegen gedeelten nog behoorlijk wat water staan.  Er wordt langs de rivier de Wisla veel fruit verbouwd. We zien ook grote velden met graan en maar enkele velden met koolzaad. Je ziet veel mensen aardbeien plukken. Aardbeien, kersen en tomaten zijn langs de weg in kraampjes te koop.
In Sandomierz aangekomen blijkt de camping erg mooi te zijn. Er bivakkeert ook een familie van zigeuners aan een kant van de camping. Wij kijken even bedenkelijk maar krijgen direct van onze buurman te horen dat het hier absoluut veilig is. Deze buurman ( natuurlijk een Nederlander) is al 2 jaar aan het reizen met zijn camper. Dit echtpaar heeft in Nederland alle bezittingen verkocht om te gaan genieten van hun centen. Ik vind deze mensen (we hebben dit al vaker meegemaakt) eigenlijk zielig. De buurman vertelde ook dat zij  helemaal niets in Nederland hebben, alleen een oude vader. Blijkbaar hebben ze geen kinderen en kleinkinderen maar ook geen goede vrienden. Ze vonden het wel prettig om steeds een praatje met ons te komen maken maar 's avonds verdwenen ze snel in de camper met alle ramen potdicht.
Wij zijn wat stoerder en laten ons ook 's avonds lek prikken door de vele muggen!
Vanuit de camping is er een route naar het stadje Sandomierz. Het is een hele klim naar boven maar het uitzicht maakt alles weer goed.

Sandomierz wordt ook wel klein Krakau genoemd. Ze hebben zelfs een kathedraal, verschillende kloosters en een groot marktplein met het oude raadhuis. Om de markt heel staan ook hier vele terrassen. De terrassen zien er vrolijk uit met potten met bloemen er omheen. We kunnen in de kathedraal geen foto's maken want er wordt een mis opgedragen voor wel 15 mensen. Morgen dan maar.

Vandaag blijven we op de camping. We genieten van het heerlijke weer. Maar omdat het wel erg warm wordt besluiten we een plaats onder de bomen op te zoeken en we zijn niet de enigen die dat besluiten.
Jammer dat het zwembad nog niet geopend is want we hebben wel zin in een beetje afkoeling.

Vandaag bekijken we Krakow met camera. Op de fiets rijden we eerst naar de joodse wijk Kazimierz. Er is  weinig over van  de oude jodenwijk. Met enige moeite vinden we een oude synagoge met daarbij een begraafplaats. Op enkele woningen zijn gevelbordjes  aangebracht met daarop wat historische  feiten. De wijk als geheel doet sterk verouderd en verwaarloosd aan. 

Vervolgens rijden wij naar de koningsburcht Wawel. Een enorm complex boven op een heuvel. De grootte van het complex ontneemt ons de moed binnen te gaan kijken. Je bent er zeker 3 uur zoet terwijl wij nog meer willen zien van de stad. We fietsen een stukje langs de rivier de Wisla, waarvandaan een mooi zicht is op  de 'buiten'stad.

We nemen weer de route richting centrum en stellen vast dat het aantal kerken legio is. Op elke hoek van een straat staat er wel een, de een nog rijker versierd dan de ander. Je hebt een week nodig om al die kerken (alleen in het centrum al 148 stuks!) te bezichtigen.

Terug op de markt  nemen we foto's van al het fraais dat er te zien is. De lakenhal, het stadhuis, de kerken en de bewakers van onze geparkeerde fietsen, studenten die in een elektrische bus toeristen rondrijden en hun startplaats precies bij onze fietsen hebben. Gisteren hadden we onze fietsen hier ook al geparkeerd en ze herkenden ons. We maakten wat grapjes over kopen en of ruil van de fietsen en hun busje. 

 

De enorme warmte lokten kinderen uit om in het fontein te gaan spelen. Een gezellige en ontspannen sfeer heerst er op en rond het plein.
We besluiten terug naar de camping te gaan. Daar wacht ons een lekker biertje en een barbecue.

We gaan vandaag naar Krakau. Onze reis verloopt iets anders dan de oorspronkelijke planning maar de grote lijnen houden we vast.
In verband met de afstand die we vandaag gaan overbruggen kiezen we voor de snelweg. Het grootste deel is tolweg, maar de tol is hier een schijntje vergeleken bij Frankrijk. We maken gebruik van de tolweg over 270 km en daar betalen we 32 zloti voor, ongeveer 8 euro. In Krakau is er op de camping voldoende plaats. Nederlanders zijn er natuurlijk weer goed vertegenwoordigd. Na onze installatie pakken we de fiets en rijden in 15 minuten naar het centrum. Het centrum heeft een gigantische marktplaats. In het begin van de 19e eeuw zijn het stadhuis, stallen en bijgebouwen afgebroken om plaats te maken. Wel staat in het midden een gigantische lakenhal. De benedenverdieping wordt nu gebruikt om veel kleine winkeltjes te herbergen. De bovenverdieping doet dienst als nationaal museum.

 Rondom de lakenhal zijn vele gezellige terrassen. Het is er op dit tijdstip gezellig druk. Rondom de markt zie je koetsjes rijden. Maar er zijn ook elektrische wagentjes die ongeveer 8 personen kunnen rondleiden. We slenteren over het marktplein waar we steeds een menukaart onder onze neus gedrukt krijgen maar blijkbaar hoort dat erbij. Op het marktplein staat een grote kerk, de Mariakerk. Bezichtigen is alleen na betaling mogelijk,dan maar niet. Er achter staat de Barbarakerk waar je wel gewoon in kunt. Deze kerk was oorspronkelijk een kapel bij het kerkhof van de Mariakerk. In 1583 kwam de kapel in handen van de Jezuieten die er een zaalkerk van maakten. Het is een prachtig versierde kerk, veel gouden versieringen en een prachtig plafond. We hebben onze tax weer gehad. We fietsen richting stadspoort en gaan weer terug naar de camping.

O ja, voor de puzzelende geesten onder jullie heb ik de volgende twee vragen:

1. Wat is dit?
2. Wat staat hier?

antwoord insturen naar w.breeuwer@gmail.com

Als er voldoende belangstelling is komen er meer van dit soort puzzeltjes.
Wisten jullie trouwens dat als je op een foto klikt je een vergrote versie ervan krijgt? Doen!