We gaan naar onze laatste stopplaats in Polen. We kunnen in Wolin aan een meer gaan staan maar we kunnen ook nog een keer aan de kust gaan staan. We kiezen voor het laatste. We rijden naar Miedzyzdroje aan de Pommerse bocht. Onderweg hebben we veel verkeer meegemaakt. Vooral het eerste stuk vanuit Rowy waren de wegen smal en konden we niet echt goed opschieten. Later kwamen we op een goede weg. Eenmaal op de camping schrokken we wel. Het was overvol op de camping maar er werd ons gezegd dat er voldoende plaats was. Met het bordje nr. 341 in de hand zijn we eerst te voet op zoek gegaan naar een geschikte plaats. Die geschikte plaats vonden we wel maar we stonden wel heel dicht bij buren. Een Duitser heeft op verzoek van Wim zijn auto verplaatst zodat zij en wij wat meer privacy zouden hebben. Tot onze stomme verbazing ging een andere buurman, ook een Duitser, zijn voortent afbreken zodat er van onze vrijheid weinig overbleef. Wij zijn deze manier van kamperen niet gewend. Na onze installatie gaan we richting strand. Daar aangekomen zien we dat iedereen op een betrekkelijk klein stuk strand zit, weer hutje bij mutje. Maar het was warm, het water bracht verkoeling, de golven waren heerlijk dus dan maar genieten op dat kleine stukje. ’s Avonds dreigde er een regenbui los te barsten, eindelijk verkoeling dachten wij, maar de bui is overgedreven.  Er kwamen nog vier Tsjechische jongelui vlak bij ons staan. Zij sliepen heerlijk in de openlucht.  

Het is heerlijk weer en we gaan een fietstocht maken door het natuurpark en om het Gardnomeer heen.  Bij de entree aangekomen mogen we voor een seniorenprijs naar binnen, voor 2 personen 6 Zloti ( € 1,50 ). Het eerste deel van de tocht gaat door het bos. Hoge dennenbomen die alleen boven bij de kruin naalden hebben. We zien af en toe wat duinen maar het is veel van hetzelfde. Zo hobbelen we zeker 10 km over bospaadjes. Deze paadjes zijn hier net zoals de openbare weg, veel gaten en hobbels. Het volgende stuk heeft meer afwisseling in de natuur. We zien af en toe een stuk van het meer maar we zien geen vogels, eenden of andere dieren. 

Na onze lunchpauze aan het meer gaan we verder. Geen bospad maar een weg met betonnen platen waar ook de boswachter over rijdt. Bij een volgend stuk komen we een uitkijktoren tegen. We spotten 1 meeuw en 1 waterhoentje. Het is wel een mooi meer met rietstukken erin.

Het laatste stuk naar Rowy toe valt tegen want er wordt op enkele plaatsen druk gewerkt. Er worden nieuwe duikers aangelegd om het water goed af te kunnen voeren. We worden regelmatig door werkverkeer gepasseerd op de smalle weg. Na 26 km zijn we toch weer in het dorp Rowy. We gaan vlak bij het strand een lekker biertje drinken. De rest van de middag luieren we bij de camper. We gaan niet meer zwemmen want de wind staat pal op het strand. Andere keer dan maar.

We gaan vandaag vanaf Gdansk naar de kust aan de Baltische zee. We kiezen voor de E28 met het idee dat we door kunnen rijden. Dat blijkt even tegen te vallen.  Vanaf  de plaats Gdynia, in het verlengde van Gdansk,  loopt de weg door de plaats heen. We hebben te maken met veel vertraging. Ook bij de plaatsen Rumia, Reda en Weijherowo  kunnen we vaak niet harder dan 40 km per uur rijden.  Uiteindelijk wordt de bebouwing wat minder zodat we lekker door kunnen rijden. We willen naar het plaatsje Rowy en dat ligt 200 km van Gdansk. Rowy ligt aan het Slowinski Narodowy Park. Onze camping heet Wagabunda. Het is een gezellige camping, keurig verzorgd. De campinggasten zijn voornamelijk Polen en Duitsers. Na onze installatie op de camping lopen we het dorpje in. Het dorpje bestaat vooral uit huisjesparken, pensions, ,"zimmer zu vermieten" (er komen hier veel Oost-Duitsers), restaurants, biertenten en zelfs een kleine kermis. Natuurlijk zijn er allerlei winkeltjes die souvenirs en strandspullen verkopen zoals opblaasbeesten, strandschep etc. Wij gaan ook even bij het strand kijken. Het is een mooi zandstrand. Mensen krijgen weinig tijd om aan het water te wennen want het loopt behoorlijk steil af. Er is wel een mooie golfslag. Morgen maar eens kijken of we de zee in gaan. 

Na onze koffie gaan we weer richting centrum. Gewoon met de tram want dat is erg gemakkelijk. We laten ons nu vervoeren naar een ander deel van de stad, wel grenzend aan de oude stad. Het stationsgebouw ziet er prachtig uit. Ook hier is een raadhuis te bewonderen. We lopen vanuit een modern winkel-wandelgebied zo weer de oude stad in. De markt is weer in volle gang. Het is moeilijk foto’s maken want de stad is vergeven van de vele kraampjes. Of je nu de Hooglandse poort  of de Gouden poort op de foto wil zetten of de mooie panden met hun versieringen, overal is er hinder van de vele kraampjes. Toch proberen we met de foto’s een sfeerbeeld te maken.

 Het raadhuis van de hoofdstad, de Neptunusfontein, de broodbakkerspoort, het monument van koning Jan 111 Sobieski komen allemaal op de foto. Op de Stare Motlawa zien we naast rondvaartboten een mooie driemaster die moet lijken op een piratenschip. Een heuse zeerover ontvangt de gasten.

 Bij de broodbakkerspoort zien we twee grote schoepen waar vroeger mannen in liepen om zo een lier in werking te zetten om vracht uit de schepen te halen. Ze konden tot 2000kg tillen.  Jammer genoeg worden we deze middag regelmatig overvallen door een regenbui. Gelukkig brengt de tram ons nu wel naar het eindpunt. We gaan nog een kijkje nemen bij het strand. Het strand is wel diep maar niet erg breed. Niet ver van het strand zien we een containeroverslagplaats.  We hebben op Flakkee  hele mooie stranden, daar kunnen veel andere stranden niet tegenop.

We verlaten de camperplaats in Pieniezo en we zijn benieuwd wat we onderweg tegenkomen. We zakken weer iets zuidelijker om een mooie plaats te bezoeken maar de wegomlegging (weer wegwerkzaamheden) dwingen ons een grote omweg te maken. Op veel plaatsen zien we wateroverlast, sloten overvol, water op de weg, water op de velden en veel takken die van de bomen af zijn gewaaid. Bij het verlaten van de camperplaats zei de eigenaar dat er verderop veel overlast van de regen en het onweer is geweest. Dat zien we ook. Door de wegomlegging passen we ons programma aan. We hebben nu al zo ver om moeten rijden dat we onze plannen bijstellen en direct naar Gdansk rijden. In Gdansk aangekomen kiezen we voor de camperplaats (op 30 meter van de camping)  omdat de plaatsen daar veel ruimer zijn. We zijn vroeg en er is voldoende plaats om te kiezen. Er staat al een Nederlandse camper en na ons komt er nog een binnen. Natuurlijk gaan we even gezellig kletsen met deze camperaars. Zij gaan de reis maken die wij al gemaakt hebben. Zij moeten zich op donderdag op een bepaalde plaats melden en ze gaan van daaruit verder met in totaal 22 campers. Het blijken camperaars die ieder jaar voor een groepsreis kiezen.

Vanuit de camperplaats is het 500 meter lopen naar een tramhalte. Wij kopen onze kaartjes in de tram, seniorenprijs (eindelijk begint onze leeftijd wat op te leveren) en voor 3,60 Zloti ( €0,90 voor 2 personen!)) reizen we in 20 minuten naar het centrum van de stad. Het is erg druk in de stad. We lopen door het oude gedeelte van de stad en genieten van de mooie panden.

 Je waant je in Amsterdam. De grachten ontbreken maar de panden zien er erg Amsterdams uit. Dat is ook niet zo raar want vroeger werd er veel handel gedreven met Nederland. Veel kunstenaars trokken vanuit de Nederlanden naar Gdansk om hier te werken. In de oude stad is een gezellige markt van enkele straten. Veel kramen staan er permanent. We zien veel handnijverheid, houten voorwerpen zoals speelgoed en keukengerei, kleding, keramiek, barnsteen. Er zijn ook veel lokale producten zoals zelfgemaakte drankjes, broodjes en kruiden. Tijdens onze maaltijd op een terras worden we verrast door een optreden van twee zangers die voor ons geliefde klassieke muziek ten gehore brengen. Op meer plaatsen in de stad wordt er live muziek gemaakt. Ons tramritje naar de camping vergt nogal wat tijd. De tram die wij moeten hebben komt niet opdagen. We kiezen uiteindelijk voor een andere tram maar we moeten de laatste 2 km wel lopen om op de camperplaats te komen.

We rijden verder door het merengebied van Mazurië. Onze volgende stop is de Wolfschanze, het voormalig commandocentrum van Hitler voor het toenmalig oostfront. Het is een groot complex waarop vele verwoeste bunkers liggen waar de "grootheden" als Hitler, Goering, Keitel, Jodel, Borman en noem ze allemaal maar op, hun tijdelijk verblijf hadden. Goed verstopt in een bos, dichtbij de Russische grens, beschermd door vele meters beton. De bunker van Hitler en zijn liefje Eva Braun had een plafonddikte van 10m beton!

 Ook de plaats waar graaf Stauffenberg zijn aanslag op Hitler pleegde op 20 juli 1944 is aangegeven met een gedenkteken.

 Toen in 1944 de Russen dit gebied weer innamen hebben de Duitsers geprobeerd alles op te blazen, maar dat is maar deels gelukt. De bunkers zijn in stukken gescheurd, deels zijn muren omgevallen, inwendig was wel alles stuk, maar de totale omvang van alle gebouwen is nog goed te zien. Walgelijk is de plek in een van de bunkers waar iemand de gelegenheid heeft gekregen een "winkeltje" in legerspullen in te richten inclusief een schiettent! Waar haal je het lef vandaan om dat op zo'n plaats neer te (laten) zetten!

Het is inmiddels enorm benauwd geworden. De thermometer wijst 30 graden aan en de lucht is zeer vochtig. We gaan onweer krijgen.
We trekken verder naar iets vrolijkers, het klooster en de kerk van Swieta Lipka (Heilige Linde). In een omgeving waar Maria zou zijn verschenen tussen de takken van een linde(!), hoe verzinnen die katholieken dat toch altijd weer. De plek werd een zeer geliefde bedevaartplek en ontving dus veel geld en geschenken. Dat is goed te zien aan de inrichting: een overdaad aan goud, zilver, fresco's, versiering en een zeer overdadig versiert orgel. Dit orgel werd bespeeld toen we arriveerden en is een kruising tussen een normaal kerkorgel en een draaiorgel. Tijdens het bespelen bewegen allerlei ornamenten op het orgel mee, zoals engeltjes, klokjes, een vogeltje tjilpt, molentjes, de zon en noem maar op. Heel bijzonder!

Het is al laat en we zoeken maar weer een plekje om te overnachten. Het wordt een camperlocatie in Pieniezno. We kunnen er nog net eten totdat rond half negen een enorm onweer met gigantische plensbuien losbarst. Dit zal tot de volgende ochtend duren en nog steeds het blijft heel benauwd. We doen 's nachts haast geen oog dicht. De temperatuur buiten komt 's nachts niet beneden de 21 graden. De volgende morgen horen we dat in de omgeving allerlei plekken zijn ondergelopen.

Vanmorgen zijn we al vroeg present. We gaan op de fiets de stad verkennen. Het is overal nog rustig. Je kunt hier op zondag boodschappen doen. Rondom de jachthaven is het al gezellig. Er loopt een kanaal door de stad als verbindingsvaarweg tussen twee meren. Het is op dat kanaal een drukte van jewelste. Er zijn veel boten te huur en daar wordt goed gebruik van gemaakt. Rondom de jachthaven zien we allerlei winkels die spullen voor het strand verkopen. We fietsen nog even verder en zo komen we door een groot park. Aan het einde van de weg ligt het oude (wel gerestaureerde) fort met kazematten. Er rijden veel motorrijders door de stad. We gaan weer bij de jachthaven kijken en we zijn getuige van tv opnames, waarschijnlijk voor een politicus. Natuurlijk hoort daar een team assistenten bij met promotiemateriaal. De politicus wil Wim een krantje overhandigen maar die bedankt daar vriendelijk voor en zei dat hij al op een andere politieke club stemde. Helaas hadden we geen fototoestel bij ons, dus we moeten het dit keer zonder plaatjes doen.

Op het meer is veel te zien. Er zijn zeilboten, plezierboten, rondvaartboten en af en toe een kano. Hier wordt het meer goed gebruikt. Toch heel wat anders dan in Estland bij het Peipsimeer waar het zo stil was.

Terug op de camping zoeken we een plaats onder de bomen op. Vandaag blijven we verder lekker lui op de camping. 

We verlaten vandaag Litouwen. We genieten nog even van de vele prachtige meren in het gebied. De reis gaat van Trakai naar Marijampole en verder naar Kalvarija. Bij de grens tussen Lithouwen en Polen is het erg rustig. Onderweg hebben we wel veel vrachtwagens op parkeerplaatsen zien staan maar bij de grensovergang is het heel rustig. Bij de grensovergang springt de klok van de Tom Tom weer een uur terug. Eindelijk zitten we weer in dezelfde tijd als in West-Europa.  Via Suwalki en Olecko rijden we naar het merengebied, de Mazuren. Wij gaan op zoek naar een camperplaats in Gizycko. Er moeten 2 camperplaatsen zijn maar bij de eerste kunnen we niet komen vanwege de hoogte en het gewicht van de camper. De tweede ligt aan de jachthaven, eigenlijk een leuke plaats, ware het niet dat er een zeer grote kermis vlak bij was. Tel daarbij op dat er ook nog een spoorlijn naast liep. Zoveel verschillende geluiden wilden wij onze oren niet aandoen. Op naar een camping die aan het begin van de stad ligt, ook aan het meer.

Op deze camping is het gezellig druk. Het zijn voor 99 % Polen die hier vakantie vieren of een weekeinde van het mooie weer genieten. We moeten wel even wennen aan de warmte. De laatste dagen hebben wij niet zo’n warmte meegemaakt. Na onze installatie gaan we in het meer zwemmen. Heerlijk water om op te frissen. We gaan de rest van de dag heerlijk luieren. ’s Avonds is het al om half tien donker, dat is weer wennen.

We zien met genoegen de groep Duitsers met de grote campers vertrekken.  Zij gaan naar Vilnius. Zo’n georganiseerde reis is voor sommige mensen een uitkomst maar voor de andere kampeerders wel een overval, zeker als het om hele grote campers gaat. Na hun vertrek zien we eigenlijk pas hoe leuk de camping is.

We kunnen vandaag via de receptie van de camping een afspraak maken dat wij hier met een rondvaartboot opgehaald worden en bij het kasteel van Trakai afgezet worden. We hoeven dus niet te fietsen. We genieten van de tocht over het water. 

 Het kasteel ligt op een eiland in het Galvemeer. Galve betekent “hoofd”. Volgens een overlevering zou het bevroren meer in de lente niet ontdooien tenzij de hoofden van de vijanden van de groothertog op het ijs waren gegooid. Het kasteel is een van de grootste bezienswaardigheden van Litouwen. Trakai is tot 1323  de hoofdstad van Litouwen geweest. De vijf verdiepingen hoge versterking van rode baksteen is door Vytautas gebouwd en wordt al sinds 1952 gerestaureerd. In het Traku pilies muziejus (kasteelmuseum), ondergebracht in de vertrekken rond de binnenplaats, zien we naast historische vondsten ook veel voorwerpen die een indruk geven van de pracht en praal van het groothertogdom Litouwen, dat zich toen uitstrekte van de Oostzee tot de Zwarte zee. Ook zijn er antieke meubels te zien van adellijke families uit latere eeuwen. In het eigenlijke kasteel zijn harnassen te bewonderen. De troonzaal, waar iedere buitenlandse vorst wordt ontvangen, wordt ook gebruikt als muziektempel.

 Vytautas had in de 14^e eeuw Tartaren uit de Krim als lijfwachten. Deze mensen hebben zich gevestigd rondom het kasteel. De afstammelingen van deze lijfwachten, de Karaites, een Turkse ethnische groep, wonen hier nog steeds. Hun godsdienst is een fundamentalistisch soort judaisme, een Joodse sekte. Na ons bezoek aan het kasteel slenteren we langs het meer. Bij een lokaal gebrouwen biertje

 nemen we ook een typische Karaite snack: stukjes brood rijkelijk gedoopt in olie met knoflook en gebakken in de pan, wat kaas en pinda’s.  ’s Avonds worden we door de rondvaartboot weer keurig bij de camping afgezet. Hoeveel service wil je hebben.

De komende twee dagen gaan we Trakai verkennen. Vanaf Vilnius naar Trakai is het maar 30 km. We zijn dus zo op de camping die net als Trakai aan het meer Galve ligt maar dan aan de overkant.  Als we onze plaats gaan opzoeken krijgen we de schrik van ons leven. Er staat een groep Duitsers met hele grote “Concorde” campers. Het zijn wel 16 campers, nagenoeg identiek, formaat stadsbus, kosten zeg maar 2 ton! De Duitsers zijn nadrukkelijk aanwezig. Zij blijken net voor ons aangekomen te zijn en ze beginnen met een glas champagne ter begroeting. Gelukkig gaat de groep ’s middags een georganiseerde tocht maken zodat het op de camping weer wat rustiger wordt.

Er zijn inmiddels meer kampeerders in verschillende voertuigen gearriveerd, het is aardig druk op de camping. Wij stappen ’s middags op de fiets en we gaan naar het dorp Trakai, ongeveer 7 km verder. We fietsen door het plaatsje en bekijken de huizen.  Langs de waterkant zijn gezellige terrassen, restaurants en veel souvenirwinkels.

 Er zijn roeibootjes te huur maar ook waterfietsen en zeilbootjes. Wij halen wat informatie bij het toeristenbureau en we halen wat boodschappen in de supermarkt. Hierna keren we huiswaarts om de rest van de dag een beetje te luieren. Gelukkig is het weer droog en dus kan de barbecue weer tevoorschijn komen.

Ons eerste doel voor vandaag is een bezoek aan het voormalige KGB cellencomplex. In verschillende ruimtes zijn foto’s, documenten, kleding en gebruiksvoorwerpen te zien. We lezen de bijgevoegde teksten. Er wordt voornamelijk verteld over het verzet van de inwoners van Litouwen tegen de bezetters. Eerst waren dat de Russen, vervolgens de Nazi’s en daarna weer de Russen. Het verzet werd gepleegd door partizanen. Deze partizanen hadden geen gebrek aan wapens want die waren nog aanwezig  van het vroegere leger, maar munitie was wel een probleem. De partizanen hadden niet de illusie dat ze de strijd konden winnen maar ze wilden vooral de rest van de wereld laten zien dat ze het niet eens waren met de bezetting. Veel inwoners van Litouwen zijn gedeporteerd naar Rusland om daar te werk gesteld te worden in strafkampen. Veel van de verhalen herkenden we uit ons bezoek aan het verzetsmuseum in Riga. De partizanen hebben vooral opgeschreven welke mensen gedood waren en welke bezittingen geconfisqueerd waren. Het is geen verhaal om vrolijk van te worden. In de kelder van het gebouw konden we de cellen bekijken. Daar hebben zich afgrijselijke zaken afgespeeld. We konden ook de kamer waar de executies plaatsvonden bekijken.

 Na de kennismaking met dit complex wordt het tijd voor iets leukers. We gaan op weg naar de binnenstad. We nemen een typisch Litouws broodje. Een langwerpig, rond broodje van dun deeg,  gevuld met kip, kruiden, champignons en bacon.

Na deze lichte maaltijd fietsen we weer verder nu richting kathedraal. De kathedraal is een imposant gebouw maar van binnen zijn er wel veel schilderijen te zien maar verder geen pracht en praal. Buiten op het plein zien we een standbeeld van groothertog Gediminas, de stichter van Vilnius.

We gaan de kasteelheuvel op om naar de toren en naar de omgeving te kijken. Het is een hele klim naar boven. We hebben een prachtig zicht op de stad, zowel het oude als het nieuwe deel. Gediminas heeft op het punt waar de rivier de Vilnia uitmondt in de  rivier de Neris een fort gebouwd. Volgens de legende droomde Geriminas van een ijzeren wolf die op de heuvel naar de maan zat te huilen. Hij zag daarin een aanwijzing om op de heuvel een fort te bouwen.

De winters in Vilnius moeten wel heel koud zijn. Lantarenpalen en bomen worden hier zelfs voorzien van een wollen hemd(rok?)!

Na de afdaling gaan we op zoek naar de wijk Uzipis maar eerst bezoeken we de St. Annakerk en de Bernadinekerk.

De wijk Uzipis, ook wel “Montmartre van Vilnius”, ligt net buiten de binnenstad. De bewoners van deze wijk hebben voor de grap de onafhankelijkheid van de wijk uitgeroepen, jaren geleden op 1 april. Ieder jaar worden er op 1 april grensposten opgezet waar nepagenten paspoorten controleren. De bewoners hebben zelfs een  eigen, hilarische, grondwet verzonnen.

Na dit bezoek gingen we op weg naar een overdekte markt waar ook een “vlooienmarkt” zou zijn. We worden onderweg overvallen door een fikse regenbui.  Helaas was de overdekte markt net gesloten toen wij aankwamen. Jammer. Nu maar weer op de fiets richting raadhuisplein voor een biertje. Hierna rijden we weer richting camping. Gelukkig blijft het nu droog. We hebben al genoeg plensbuien gehad. In totaal hebben we toch zo’n 20 km gefietst.

We verlaten "appel eiland" in de regen. Voordat we de stad Vilnius gaan bekijken willen we naar het geografische middelpunt van Europa. Wel grappig als je bedenkt dat het geografische middelpunt van Europa zo ver van ons vandaan ligt. Naar het oosten toe is er dus veel meer land (Rusland) dan wij ons realiseren.
Eerst bezoeken we een meetpunt behorende tot de geodetische boog van Struve. Deze boog  strekt zich uit van Hammerfest in Noorwegen tot aan de Zwarte Zee. De boog beslaat een lengte van 2820 km en loopt door tien verschillende landen. Door middel van de meetpunten op de boog kan nauwkeurig de grootte en de vorm van de aarde worden berekend door middel van driehoeksmeting. Op het pad naar het meetpunt toe komen we heel veel slakken tegen die lijken op escargot slakken.

 We volgen de borden naar het Europos Parkas. Dat hebben we geweten. Het eerste deel van de weg was nog goed maar daarna moeten we over zo'n verschrikkelijk slechte weg dat we spijt kregen van de beslissing om het park te bezoeken. De camper heeft het weer overleefd.

Komen we eindelijk bij de parkeerplaats zien we daar een auto uit Litouwen staan maar ook een Nederlandse camper. Na ons draait nog een auto het parkeerterrein op, ja hoor, weer een Nederlander. We kopen onze kaartjes en moeten tegelijkertijd betalen voor de parkeerplaats en voor het nemen van foto's in het park! Als je bedenkt dat we gewapend met de paraplu op stap moeten terwijl het constant blijft miezeren is het misschien te begrijpen dat wij niet vrolijk werden.
Het Europos Parkas is in 1991 op initiatief van een Litouwse beeldhouwer, Gintaras Karosas, gevormd. Het is een artistieke bijdrage aan het geografische middelpunt van Europa. Het park beslaat 55 hectaren met 100 kunstwerken(?) gemaakt door kunstenaars uit 33 landen. Enkele kunstwerken vallen bij ons in de smaak. De stoel met bad ziet er leuk uit maar niet zo mooi meer als op de affiches. Er zijn ook werken van Nederlandse kunstenaars. Het geografische middelpunt van Europa, een werk van Gintaras Karosas, nemen we zeker op de foto. Er staat bij dat de afstand naar Amsterdam 1357 km is. Veel kunstwerken worden door ons niet als zodanig herkend.

We bekorten de route en zoeken de camper weer op. Dit was een duur en tegenvallend uitje.
Op naar Vilnius. We gaan op de city camping staan. Ondanks de druilerige regen stappen we toch op de fiets richting het oude centrum. Na een keer schuilen onderweg komen we na 6 km fietsen toch aan bij het oude centrum. We bekijken al enkele kerken zoals een Russisch orthodoxe kerk maar de kerken hier zien er niet zo rijk versierd uit. Er zijn hier weer zoveel kerken dat we keuzes maken. De stad oogt niet zo gezellig als Riga of Tallinn maar dat kan ook met het weer te maken hebben. Een afsluitend bezoek aan een chinees restaurant brengt ons humeur weer op peil. We komen net op tijd bij de camper voor er weer een bui losbarst.

Vandaag is maandag, wasdag! We doen niet veel, internet werkt nog steeds niet en het regent bij tijd en wijle flink. Zo schijnt de zon, zo plenst het. Ach zo'n dagje moet ook kunnen.

We doen het rustig aan. Onze volgende stop is “appleisland”, maar 90 km verderop. Dit heeft niets met een computermerk te maken maar met een Nederlander die teveel geld had en het heeft geïnvesteerd in een camping, die hij heeft laten aanleggen op een eilandje in een meer waarop vroeger een appelboomgaard was. Zo simpel is dat.

De weg ernaartoe is stukken beter dan we gewend waren in Letland. Litouwen heeft wat dat aangaat de zaken beter op orde.

De camping ziet er prima uit. Prachtige plaatsen met bij elke plek water toevoer, vuilwater afvoer en elektriciteit. Wat een luxe! Bovendien een restaurant, prima speelgelegenheid voor kinderen, een strandje, bootverhuur etc. Er blijkt ook een groep GO spelers te zijn vanwege een GO-toernooi dat hier is georganiseerd. In de zaal boven het restaurant zitten zo’n 50 spelers met rode hoofden, in alle stilte, net als bij de schaakclub waar ik vroeger bij zat, hun witte of zwarte fiches neer te leggen. In een grote tent een eindje verderop wordt het GO-spel wat speelser uitgevoerd en is aan een bord met 54x54 velden (en dat is enorm groot, het bord meet ongeveer 1,20mx 1,20m!) door meerdere spelers tegelijkertijd het GO spel bedreven. Blijkbaar kan dat ook.

Jammer is dat door een storm gisteren de elektronische communicatie met de buitenwereld  is verbroken. Dus niet betalen met creditcard en geen internet. Misschien is maandag alles weer op orde.

’s Avonds bezoeken we het restaurant. Het voorafje was redelijk, tonijnsalade en carpaccio, maar de hoofdmaaltijd valt wat tegen. En, wie schets onze verbazing, na het eerste glas wijn was de huiswijn op!

Het begint opnieuw te regenen.

We vertrekken van de camping van Aglona maar eerst gaan we de grote barokke kerk , de basiliek, bekijken. Het is een grote basiliek met een enorm terrein er voor. Ieder jaar komen duizenden pelgrims te voet of hoe dan ook op 15 augustus, Maria  Hemelvaart, naar de basiliek.  De pelgrims komen voor een icoon van de maagd Maria. De icoon hangt achter het altaar en heeft volgens gelovigen genezende krachten. Het is maar de vraag of de icoon echt is of een goede kopie. De icoon is geschonken door de Byzantijnse keizer Manuel Palaeologus aan de Litouwer Vytautas omdat deze benedictijner monniken naar zijn rijk had laten overkomen. In 1700 werd de icoon gekopieerd, de kopie of het origineel werd naar Aglona overgebracht toen de kerk daar werd gesticht. In 1992 heeft de paus een bezoek gebracht aan de basiliek van Aglona. Dat was een goed moment voor restauratie.

We rijden verder langs de prachtige meren naar de Sauleskalns, de zonneheuvel, 211 meter hoog. We zien iets vreemd. De weg is toegankelijk maar alle opgangen naar de heuvel zijn afgesloten. Er staan huisjes en grotere gebouwen maar alles ziet er verwaarloosd en verlaten uit. Op een parkeerplaats treffen we een Lets stel. Zij waren ook met een rondrit bezig. Hij vertelde dat de gebouwen enz 20 jaar geleden van de Sovjets waren. Na de onafhankelijkheid van Letland is er niets meer aan gedaan. Wel jammer want het meer er bij is een van de mooiste meren en in ieder geval een van de diepste. Er staat een restaurant maar dat is ook afgesloten. Er is ook een duikschool geweest. Ook zien we twee sneeuwkanonnen en een schuiver die er niet oud uit zien. Misschien wordt een deel toch noch gebruikt en ligt hier veel oud zeer?

 

We vervolgen onze route naar Kraslava. In dit dorp is een dorpsfeest gaande. Een soort braderie zouden we op Flakkee zeggen. Overal hangen de vlaggen uit. Er wordt gesport en er zijn veel speel mogelijkheden voor kinderen.  Op het marktplein wordt er gedanst. De folklore groepen hebben we gemist maar de dansmeisjes (sommigen wel heel flink) niet. Overigens valt ons op dat in de gebieden met veel etnische Russen er veel dames flink uit de kluiten gewassen zijn. En dat begint al bij de kinderen lijkt het.

Via de plaats Daugavpils rijden we naar Zarasai in Litouwen. We zijn vroeg op de camping dus kunnen we op de fiets naar het dorp. Het is niet te geloven, maar juist op de middag dat we het fototoestel maar in de camper laten,  zien we in het dorp wel 10 bruidsparen. Ze laten foto’s maken aan de rand van het meer. We worden nog overvallen door een giga donderbui maar we kunnen op tijd een schuilplaats vinden. We bekijken de basiliek maar die is hier niet indrukwekkend.

Op de camping kunnen we toch nog genieten van de zon. Wij vragen ons wel af waar alle vakantiegangers zijn want het is hier bijna uitgestorven.