smolnitska

We gaan op weg naar het Peipsimeer. Onderweg kunnen we ook het klooster van Kuremae bezoeken. Op 13 km voor het klooster zijn er wegwerkzaamheden. Vandaag wordt er niet gewerkt maar we moeten wel 13 km over een zand/grindweg rijden. Daar wordt de camper niet schoner van. Gelukkig is de weg bij het klooster weer normaal. Het klooster complex is groot. De kathedraal met zijn koepels is al van verre te zien. Het klooster heet Puhtitsa. In het Estisch betekend dat “heilige plaats”.

Dit klooster is het enige oosters-orthodoxe nonnenklooster in de Baltische staten. Er zijn al heel wat bezoekers. Volgens Wim wordt er veel Russisch gesproken. We mogen in  de kathedraal alleen in het voorportaal en kunnen dan een blik werpen in de kathedraal. Er wordt een mis opgedragen en wij zijn volgens de nonnen niet voldoende bedekt. We krijgen zo ook wel een indruk. De tuinen in het complex liggen er allemaal keurig verzorgd bij. Er zijn mooie bloembedden.

Grappig is de manier waarop ze hier hout stapelen. We hadden het onderweg ook al eens gezien.

We rijden weer verder langs eindeloze bossen en hier en daar een stukje moeras. We rijden nog even naar de Russische grens bij Vasknarva maar er is hier geen grenspost die je zou kunnen passeren. De grens ligt namelijk in het water. Overigens wordt dit gebied voor 90% bevolkt door Russen. Het is dan ook een gebied dat door de Esten niet als Estland wordt beschouwd.

We vinden een camping waar het gezellig druk is. Er blijkt een feest van vissers te zijn. De vissers zitten in een feesttent en de muziek staat op volle sterkte. Wij zoeken een plaats ver naar achteren op het terrein. De camping is zeer primitief en heeft, net als de camping in Toila,  een grasmat en mooie grote dennen rondom. Hier en daar een berkenboom en wat huisjes. Het Peipsimeer is bijna pal voor de deur. Na onze lunch gaan we lekker zwemmen. Je moet wel heel ver het water in om geen grond meer onder je voeten te hebben maar het water ziet er wat groen gestipelt uit (alg?) maar is heerlijk van temperatuur. Het fijne zand op het smalle strand ziet er mooi uit, net als bij ons in Ouddorp.  Je kunt er bijna niet op lopen, zo warm is het.

Na onze zwempartij krijgen we van een van de vissers 4 vissen uit het meer aangeboden. Hij had al eerder naar Wim gewenkt maar die had daar niet meteen op gereageerd. Hij wilde vis aan “die Niederlander” geven, gerookt en wel. De smaak is te vergelijken met makreel maar minder vet en minder graten, heerlijk!  Na de vismaaltijd wilde Wim de (Russische) vissers bedanken, met als resultaat dat ze hem nog meer aanboden en ook Russische Wodka. Dat vond Wim te gek en als tegenprestatie bood hij een fles jenever aan (“Hollandse Vodka”). Dat konden ze wel waarderen.

Wim heeft een hele tijd met ze gepraat, nou ja, gebarentaal en proosten lukt altijd wel. Er bleek ook een journalist van de Pravda bij het clubje te zitten en die sprak wat Engels en fungeerde als tolk. De vissers waren nieuwsgierig naar de leeftijd en het inkomen. Zij bleken ongeveer even oud, gepensioneerd en rond te moeten komen van ongeveer € 250 per maand. Bij het afscheid kreeg Wim weer van alles aangeboden maar kwam uiteindelijk terug met een fles limonade en een blikje bier. Uit het gesprek met de journalist bleek dat Russen over het algemeen zeer vrijgevig zijn. Tja, daar hadden wij tot nu toe een heel andere kijk op.
Aan het eind van de middag hadden de russen wat moeite om op de been te blijven staan. De gigantische hoeveelheid alcohol die ze hadden binnen geslagen had zijn werk gedaan.